MIJN OMGEVING
Ik groeide op in een omgeving waar het niet natuurlijk was om openlijk over emoties, gevoelens of verontrustende ervaringen te praten, omdat niemand wist hoe, en ik neem het ze niet kwalijk. Maar als gevolg daarvan belandde ik in een depressieve periode, onderging ik verschillende soorten therapieën en worstelde ik met paniekaanvallen die vaak te overweldigend voelden om mee om te gaan. Als kind absorbeer je gewoon het gedrag en de patronen die je om je heen ziet. En omdat ik me niet bewust was van de mogelijkheden, werd ik gestuurd door een constante beweging van de externe omgeving. Op een gegeven moment, toen ik te maken had met een intense en overweldigende situatie, kreeg ik een boek van een voormalige vriend. Ik zou mezelf geen lezer hebben genoemd, maar de persoon die het me leende, zei dat het wekelijkse actiegerichte stappen bevatte naar persoonlijke inzichten en ontwikkeling, en dat wekte mijn interesse. Nog nooit van zoiets gehoord. Ik zat vast, want ik moest weten wat ik kon doen, en alleen woorden zouden me niet meer helpen. Ik accepteerde het en ging mijn weg.

HET MOMENT DAT ALLES VERANDERDE
Toen ik thuiskwam en het opende, raakte ik snel geobsedeerd door lezen tot op de dag van vandaag. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me echt begrepen op een manier die ik nog nooit eerder had ervaren door iemand die er niet eens was. De woorden leken te resoneren in mijn hart, en creëerden een ruimte die ik niet voor mogelijk hield, een plek voorbij pijn, stress en angst. Een plek waar ik hoop vond en misschien zelfs iets belangrijkers dan mijn eigen pijn. Hoop dat het beter zou worden. Toen begon ik te beseffen dat er manieren konden zijn om alles wat ik had meegemaakt te overwinnen. Terwijl ik nog steeds te maken had met frustratie, woede en isolatie die eindeloos leken, ontdekte ik dat er andere manieren waren om het gedrag te creëren dat ik wilde en het gedrag dat me tegenhield te reguleren. Toen ik een wereld van structuur, stilte en voorspelbaarheid binnenstapte, keek ik nooit meer om. Dit gebeurde allemaal in een tijd waarin het voor mijn leeftijdsgenoten een tweede natuur leek om goede cijfers te halen, te horen dat de best mogelijke weg was om een stabiele baan te vinden en in comfortabele routines te vervallen, maar tijdens dat alles voelde ik een diepe dissonantie, een stille, aanhoudende stem die me vertelde dat er meer moest zijn dan binnen die lijnen leven. "Het leven zou voor meer bedoeld moeten zijn" dacht ik. Als het voor mij mogelijk was om een sprankje hoop te vinden temidden van het lawaai, de chaos en de stille gevechten, dan hadden anderen dat misschien ook nodig. Maar die gedachte was vluchtig. Eerst moest ik voor mezelf zorgen.

Why "Beyond The Dream"?