Kholoud Khalifa:

It is really good to be here with you, Robin. So, a little bit about me. I am currently based in Vienna. I come from an Egyptian background, but I was born and raised here and I have lived in different places. And how I got here, oh, it is a long winding road. I started off as a journalist after my bachelor degree and then I left that and I started to, I think one of my dreams was to always teach at university. And so, I just kind of took a shot at that. I did not know how to get a foot in the door, but I did. I did that at my alma mater. So, in Cairo, I started teaching and many years later, I am now teaching at the university here in Vienna.

Kholoud Khalifa:

Yeah. So, with teaching, I think one of the things for me, teaching is being able to impart knowledge and more importantly, help people think more critically. And when I was kind of, when I was trying to, again, get my foot in the door, a lot of people said, why would you want to do university? Why do you not go to school? Like, why do you not teach at school, high school, middle school? And I thought university, the students, their minds are developed enough to be able to have intellectual conversations. When I was a university student myself, I did my bachelor degree with a major in journalism and a minor in arts and philosophy. And philosophy was all about thinking and taking things apart. And I had a fantastic university experience. And I wanted to gauge students, people that were older than eighteen, and just kind of open up their minds and share with them my, because the way education is now has changed a lot, right? I would say quite dramatically from when I was at university. So, I felt as the years went by, okay, what can I take from what I learned? And how can I instill that in students? And we were talking earlier about how people have a very short attention span. So, the way people learn today, the way students learn today is a little bit unorthodox, because now we have artificial intelligence, we have a lot of different tools. And when I was a university student, I was out in the library, I was, you know, getting the books, I was reading, I was, it was just a completely different way of learning. And there is something sacred about that. And so, I try to bring that into the classroom. But it has been a journey and it has been great.

Kholoud Khalifa:

So, dialogue between two people, right? I have been a dialogue facilitator for a long time. I would say over, well over sixteen, seventeen years. I started off with an organization that did virtual exchange dialogue programs. And it was the first time that we brought people from the United States and from the Middle East. And this was after nine eleven. So, this was a long time ago. I was one of the very first cohorts to partake in it as a participant, and then later became a facilitator myself. And what we learned was, after nine eleven, of course, the world was divided, right? Like, it was very much a you against me, and a lot of misunderstandings and mistrust. And through dialogue, we were able to kind of learn and see for ourselves that we have got a lot more in common than we do not, a lot more in common than what media tries to tell us, right? What the media narrative always says. And what I learned as a facilitator, because you have to stay neutral as a facilitator, is how do you see things from all lenses, right? So, you have to remove yourself. You have to be able to empathize with both sides, even if you might agree with one side more so than another.

Kholoud Khalifa:

But I could also, because I come from one culture and I understand the other culture, I could also kind of bridge that gap through my facilitation. And I was a facilitator long before I was a teacher, right? And so, the way that I approached a university classroom was not as a teacher. It was much more as a facilitator. So, I would come in, and what was more important for me is to learn, to hear, to listen to my students and see what they know before I teach them something. So, what is your understanding of something before I just tell you the answer? And that helps them think out loud. It helps them learn from one another. And then I can impart knowledge. The kind of the gaps that were there, where they, you know, were lacking or missing a few things, that is where I could... That is where I felt like, okay, this could be valuable for my students. But my teaching style is very much a facilitator style.

Kholoud Khalifa:

Yeah, so empathy, and we talked about that. What is empathy, right? Empathy has specific characteristics or specific components. A lot of people, when I talk to my students, they say, oh, who here feels or thinks that they are empathic? Almost ninety percent of my students raised their hand. And when I asked them, okay, well, what is empathy, being able to kind of take that apart, a lot of and then through activities, they kind of realized, oh, maybe, maybe I am not as empathic as I thought I was. Empathy has many components. And one of a key component is non-judgment, right? And we are people that judge ourselves, right? We have, we are probably our harshest critics, we hold ourselves to a standard that we do not hold our friends or our loved ones to, right? We are a lot more softer on others than we are with ourselves. We rarely have the self compassion that we practice on other people. Judgment is one component. And we are, we are very judgmental. And I always, I always say judge to be non-judgmental, because if you are in a, if you are in a conversation, you could say, I am not judging you. Right. But I say being non-judgmental is not just about, it is not about vocalizing it. It is not like, oh, I am, I am going to hold back and not tell Robin that I am being judgmental. It is truly releasing all kinds of judgment. Even as the person speaks and you have thoughts, you, you take that and you kind of like cast it to the side, right? It is being able to see the situation as it is when, when, when you are approaching something with empathy. So you tell me about a situation and to you, because you are in it, maybe you exaggerate it. Maybe you maybe you specifically focus on one thing and forget about everything else that you mentioned, because that is the kind of the, the pain point for you. So with, you see the world as it, you see, you see the situation as it is, and you listen to how the person feels and why they are hurting or why they are frustrated or upset. And it is really important to hear it, to acknowledge it, to validate it, and to also tell the other person, okay, this is what I am hearing from you. This is, I am, I am sensing you are, you are very frustrated. So even if you do not say I am frustrated, but the way that you say it comes across as very frustrating, you can pinpoint that emotion, right? And they will be like, yes, I am extremely frustrated. And empathy is saying, okay, the person in front of me who is sharing this is experiencing something really difficult. And maybe I have not gone through that exact same thing, but I have gone through something similar that made me feel the same way. And it is being able to tap into that feeling of the discomfort, the anger, the shame, because sometimes we all feel shame. And that is the one thing that we do not want to talk about. And, and telling that person, I know exactly how that feels. I understand it because I was there too. Right. And when people share something difficult, they really, all they really want is connection. Like I am not alone. I got it. I was there too. I totally understand what you are saying. And when you can, when you can tell the person who is sharing a difficulty, I have been, I understand it because I have been there. Only then will they listen to if they want a solution or if they want a way out, or if they want to feel better, they will listen attentively to you because you have shared with them that you understand them and that is what you need. And that is, that is kind of, I would say the, the key that unlocks empathy.

Kholoud Khalifa:

Well, here is the thing. Empathy, everybody has different levels of empathy. And also, not everybody is empathetic with everybody, right? Maybe choose to be empathetic with specific people, right? And empathy is, it should not, it should not function that way. Right? The thing with empathy is, even if you feel like I am not very empathetic, the good thing is is to learn, you can learn to be empathetic. It takes time, it takes practice, but you can learn to be empathetic. And just, and also to note, just because you are empathetic, it does not mean you will not make mistakes, right? It does not mean that you might not show up to a situation and the person is telling you something and you do judge them, for example, right? But being able to own that and to say, oof, I, if you walk away from that and say, I do not think I was empathetic. I was not empathetic to the extent that I know I could have been, you could always go back to that person and let them know, right? And have that honest conversation. Even if it comes across, even if they think you did a great job, but you know, deep down, and you are not, you are honest with yourself, you can always go back and tell that person, you know, I was, I do not feel like I showed up for you and was empathetic with you the way that I wanted to be, right? And that is important for me to let you know. And then you can have a discussion around that, for example. And there is also something about empathy that if you do that, if you learn from, you know, if you allow empathy to grow inside of you, then that also will help build trust. Because if I come to you, Robin, and say, I was not very happy with the way that I was, you are going to listen to me. You are going to be like, wow, she was so honest with herself. And she was upfront with me. And that means I can come to her again. If I need a listening ear, if I need someone to give me perspective, or if I need just someone to listen to me.

Kholoud Khalifa:

Yeah, I think boundaries is really important. I would say a lot of people bring their work home with them, right? Or if they are not bringing their home actively, if they are not bringing their home, sorry, their work home actively, as in they are not working, maybe their mind is constantly, you know, thinking about work and thinking about the next day and thinking about tasks and all of that. A healthy way of being is having boundaries, right? Because the question that you have to ask yourself is, is my boss expecting this? Or is it or am I doing this on my own free will, right? Or out of my own free will? So is it that work expects me to work from home? Or they say, hey, you know what, you clocked out at five o'clock, you go home, you enjoy yourself. And you are the one who goes home and starts to think about this. If that is the case, and it is not from coming from work, then that is a you thing, right? And a you thing means what is getting in the way of you being able to just put up that boundary and close that door for the day? Yeah. There are a million reasons. There could be so many, many reasons. But being able to put up boundaries and saying, you know what, I clocked off and or I clocked out and now this time is my own time. Yeah. What do I want to do in this time that can serve me? Right? And maybe it is something that serves me where my mind is racing, or going like one hundred miles a second. And I need to do something to kind of calm it down a little bit. And that everybody is an individual, like everybody is different. It could be that you would start doing something with your hands, right? And if you do something with your hands, then your focus is more on something that is kind of more palpable. So you have to think about what it is that helps you shut off. But more importantly, why is it that I cannot create a boundary and then cannot stick to that boundary?

Kholoud Khalifa:

Yeah. So the critical self is finding all the flaws in you and finding all the holes. And the reason why you can do that is because you know yourself best. And again, you are your worst critic, right? So you multiply that by a thousand, for example. An ambitious self is the hopeful, kind of the go-getter, the one that wants to excel. And your critical self is like, you cannot do that. Like it basically is negative talk and it talks you down. I think what you have to understand, and it is not about the peace deal, it is about how do I look at my critical self in a critical way? So my critical self tells me all of those things. Maybe there is some of it that is true, right? I also have to be fair towards myself and know that maybe forty percent is true and maybe the other things are exaggerated or within that forty percent, much of it is exaggerated. An ambitious self, the thing is there is no ceiling to ambition. You can always try to do everything in your power to achieve what it is that you want to achieve. What is the worst thing that can happen? The worst thing is, I would not even say failure, I would say maybe get humiliated by trying from the outside world. The fear of judgment is something that we all have. We are all kind of afraid of what other people will think about us, what they will say about us, right? The question that you have to ask yourself is, is my ambition more important to me than the fear of what I think the outside world is going to say?

Kholoud Khalifa:

Yeah. Yeah. Yeah. And I think it is, it is, yeah, I remember many times that happening to me. And sometimes people do not even care. And you are like, what was I, why did I spend so much time, you know, processing this and thinking about this and, and nobody cares. Nobody. And maybe you get the opposite. Maybe a lot of people are there to support you.

Kholoud Khalifa:

Yeah. So anger has a bad rep, right? Anger, you know, the imagery that comes when you think of angry is like the angry person, red face, yelling person, all of that. Anger is significant. It is there to signal something. It is there to let you know something is wrong. And when you know that, when you feel it, pause for a moment and feel, okay, what is it that is making me angry? And anger, you start to feel hot, right? Your heart starts to race. And it is hard to calm it down, right? So just allow for the anger to come through. And maybe you just want to yell or you want to throw something. You can do that. There is no problem in releasing that anger. And once you release it, right, you can have like a, what is it called? Like a stress ball. You can throw it against the wall or you can like, whatever it is that sometimes I have a lot of conversations with myself out loud, like debating why I am angry. Like, you know, there is just multiple ways of approaching that. So once you have understood, okay, what is it that is making me angry? If it is, if you are angry about a conversation, about a situation with someone, then that needs to be addressed. Because if it does not, then that resentment and that anger is just going to kind of simmer and be with you. And you do not want that. You do not want that anger to stay with you. You need to, and releasing it is not just about throwing something or holding a stress ball. It is about addressing the situation. And once you address it, then at least you know there could, like there is closure or that you have a better, like better understanding or there is clarity around it. So it is always better to approach things head on. And when you do that, when you can pause and you are able to have that conversation, the most important thing is not to approach the person that you had an argument with in an accusatory way. Because if you do that, defenses come up and you are just going to go into another angry argument or fight or whatever it is, right? What you are doing is you are not continuing the conversation that got you angry in the first place. You are having a conversation about how you felt as a result of that conversation, of the initial conversation. And that is a separate thing. That is a separate conversation. And really important when you address these things is to make it about you. So there is no finger pointing. There is no accusatory tone. You did this. No, I felt this. I felt really, I felt really hurt when you said X, Y, and Z. That is what, and the reason why I feel hurt is because of this. You kind of bring it back to yourself. And when you bring it back to yourself, they cannot deny you how you feel, right? If you tell them you are, you know, you, you are, let us say, what could be a good accusation that you have?

Kholoud Khalifa:

They are insensitive. Da, da, da, da, da, right? Why is their defense going to go up? Their defense is going to go up because you are attacking them. And they have to kind of defend themselves, like defend their honor. I am not an insensitive, I am da, da, da, da, right? Then you are missing the point. The conversation takes a completely different turn.

Kholoud Khalifa:

During the conversation or while you are angry and you stepped away?

Kholoud Khalifa:

So listen, everybody makes mistakes. So you have to be honest with yourself, right? You have to, when you step away, the first thing you have to ask yourself, other than why am I angry, is how did I contribute to this that made a spiral? Maybe you have, maybe you have not, who knows? But where do I, where do, where do I hold myself accountable? Accountability could also be, for example, that the person starts attacking you or starts saying things and you did not put an end to it. So you allowed it to escalate because you, you, you hit back, you said something back, right? That is also an accountability. You did something that your response to it or your reaction to it escalated it, right? If you would have held that boundary and say, I do not accept you talking to me like this and you walked away, then that is that, right? So what did I do to contribute? And it is, it is, it is holding yourself accountable and understanding, okay, where, what was my role in this, right? And then when you approach that person, hoping that person is not a narcissist and not a, you know, not a horrible person, a person that is reasonable. You let them know, like, listen, I want to, I want to have a chat with you about our argument that we had. And I, I have been really thinking about it. I have been processing it and I have a few things that I, I want to say, and I, here is what I would like to do. I want to share, I want you to just listen to me, right? So no interruptions. Let me just say what I have processed. And only after you have said what you have processed, could they respond. And they are not allowed to respond with, but you did this. No, you respond to what I have said to you. If they have an issue with you, that is completely fine. After you have sorted yourself out, they can come and say, this is why I was not happy with you. And you have to afford them the same respect and space to listen to them. Because a lot of people will say, for example, like if it is you and me, and I will say, you know what, Robin, I do not, you know, you were, you were not listening to me. You did not understand. Well, you do not listen to me either. Right. That is just going to escalate. You are, you are accusing. Yeah. You are accusing me of something I am trying to tell you. That is just going to make it worse. And I am going to be defensive. And here I am trying to be open and I am just now closed off, you know, and let us say, let us say you do that experience together.

Kholoud Khalifa:

I mean, I think the rules should be set at the beginning, right? And if somebody, listen, it is totally fine if somebody says something you do not like, that is okay. It is not a big deal, right? You are having a conversation, but if they do not, if you, if they say something you do not think is fair, or if they say something that you are like, this is not really accurate or, or then, then you can say that you can say, okay, I do not think that is really accurate or that kind of describes what I am, what, what I did in an accurate, this is what I recall doing. Right? So I would not, just as you want them to come to you with an open mind and to listen, you also have to approach them with an open mind and also know that some people may not have the gift of the gab or being able to be sensitive or, or, or emotionally as intelligent or empathetic. So maybe they say something that wires you up, but also have a bit of patience with them too. Right? And just say, Hmm, that kind of bothered me a little. Is that what she meant? Before you allow yourself to go there, just say, okay, did I totally understand what that person is saying? You know, did I assume the best in what they were saying? Or did I just take it as personally as I wanted to, and now I am going to get angry.

Kholoud Khalifa:

Listen, I think I think the idea of not having of like being out in the real world or after school or after university, you are kind of like, I am kind of floating here and I am maybe a little bit lost, but I am trying to figure it out. That is very normal. I think I think one has to be a little bit. Kind of. I will not just say kind to oneself, but but recognizing that like that comes with growing up, you know, like, OK, you are you listen, young, young people, you have to pay your dues. Yeah. And I say this with love. We all have to pay our dues. Yeah. It is not going to it is not going to happen overnight where you are like this most confident know that things are going to happen. And through that, treat it as a learning. We are still learning as we get older. There are things that you feel I the spiraling does not stop. It does not stop just because you are young or you are a bit older. It is a personality thing as well. And that is where one has to be able to create boundaries. And to be able to say, you know what, this is how I always behave and I want to do it differently. How am I going to do this differently? Because the way that I am doing it now is not good for my mental well-being. And it is making me react and act almost impulsively where it can be detrimental to myself. So what needs to change? OK, maybe take a pause, maybe not respond or be affected or influenced by every single thing. I was watching this I was I was watching this show called Hijack. I do not know if you have heard of it, but anyway, a really good show. And I was on the second season. And basically the the it is set in Germany, in Berlin. And and the main character hijacks a train full of people, civilians. So they so they become hostages. Right. And the train station ends up being like a police command center because they have to negotiate with a with a kidnapper or the hijacker and to release the hostages X, Y, Z, all of that. The head of the police force is a woman. Yeah. She is a German woman. And she is so level headed. So the hijacker is like, you need to do this right now. Yeah. And instead of or a hostage will be killed. Right. So he is gambling with the lives of people. And instead of her kind of realizing, oh, my God, I need to act right now because we are gambling with. She pauses. She thinks about it. Right. She does not let the other person dictate, even though he is the hijacker, dictate how she is going to respond or how she is going to behave or what her next action is. She is going to sit with herself and. And decide. Mull over, think about what is the next best step right now with all things considered, and you cannot do that when you are impulsive.

Kholoud Khalifa:

What is the first thing that people forget? I think people. Have a lack of compassion for those who are still trying to learn that skill. Right, so you have made it and the other person that your friend or a colleague or a peer is struggling, but you kind of figured out how to how to sort it, how to how to deal with it. Sometimes you become impatient. You are like, why are you not getting this? This is easy. Like this, you should not let this affect you. But everybody is going on their own journey, like everybody is kind of going through their own journey. And and so I think sometimes we we lack we start like having a lack of compassion for others who have not figured it out, who are not as resilient, who have not processed or have gone through that journey as quick as you.

Kholoud Khalifa:

Oh, a piece of advice that would help the younger generation become resilient. Emotions are emotions are are I forget the word it is our moment terror, our momentary, right? So emotions happen, but they do not last. So do not let those emotions ride you like do not let them be the things that. Forced you to hold grudges or make you an angry person, they are momentary, like they will come, they will pass, they are there to signal something and they will they will leave. Right. The story that you tell yourself about this anger, that is what stays. So be very careful about what story you are telling yourself when it comes to that anger, that emotion. Right. So that is that is something just be be very aware and be very in tune with what am I telling myself when I feel this anger? And is it true? Is it actually true or is it a coping mechanism? Is it a story that feels familiar? Is it one that makes me feel safe or a victim like of like a victim or whatever it is? And the good news is, is that you can always change that story. But you have to be. You have to be open and honest and truthful enough with yourself to dissect where that story comes from and if there is any truth to it and to know that that story is in your power to change.

Kholoud Khalifa:

Thank you, Robin. It was really lovely to to speak to you.

Kholoud Khalifa:

Het is echt goed om hier met u te zijn, Robin. Dus, een beetje over mij. Ik ben momenteel gevestigd in Wenen. Ik heb een Egyptische achtergrond, maar ik ben hier geboren en getogen en ik heb op verschillende plaatsen gewoond. En hoe ik hier ben gekomen, oh, het is een lange kronkelige weg. Ik begon als journalist na mijn bachelordiploma en daarna verliet ik dat en begon ik, ik denk dat een van mijn dromen altijd was om les te geven aan de universiteit. En dus heb ik daar gewoon een kans op gewaagd. Ik wist niet hoe ik een voet tussen de deur moest krijgen, maar het is mij gelukt. Ik deed dat op mijn alma mater. Dus, in Caïro, begon ik met lesgeven en vele jaren later geef ik nu les aan de universiteit hier in Wenen.

Kholoud Khalifa:

Ja. Dus, met lesgeven, ik denk dat een van de dingen voor mij is, lesgeven is in staat zijn om kennis over te dragen en nog belangrijker, mensen helpen om kritischer na te denken. En toen ik een beetje, toen ik probeerde, opnieuw, mijn voet tussen de deur te krijgen, zeiden veel mensen, waarom zou u universiteit willen doen? Waarom gaat u niet naar school? Zoals, waarom geeft u geen les op een school, middelbare school? En ik dacht universiteit, de studenten, hun gedachten zijn genoeg ontwikkeld om intellectuele gesprekken te kunnen voeren. Toen ik zelf een universiteitsstudent was, deed ik mijn bachelordiploma met een hoofdvak in journalistiek en een bijvak in kunst en filosofie. En filosofie ging helemaal over nadenken en dingen uit elkaar halen. En ik had een fantastische universiteitservaring. En ik wilde studenten peilen, mensen die ouder waren dan achttien, en gewoon hun gedachten openen en mijn, omdat de manier waarop onderwijs nu is enorm is veranderd, toch? Ik zou zeggen vrij dramatisch vergeleken met toen ik op de universiteit zat. Dus ik voelde naarmate de jaren verstreken, oké, wat kan ik meenemen van wat ik heb geleerd? En hoe kan ik dat bij studenten bijbrengen? En wij spraken er eerder over hoe mensen een zeer korte aandachtsspanne hebben. Dus, de manier waarop mensen vandaag de dag leren, de manier waarop studenten vandaag de dag leren is een beetje onorthodox, omdat wij nu kunstmatige intelligentie hebben, wij hebben veel verschillende hulpmiddelen. En toen ik een universiteitsstudent was, was ik in de bibliotheek, ik was, weet u, de boeken aan het halen, ik was aan het lezen, ik was, het was gewoon een compleet andere manier van leren. En daar is iets heiligs aan. En dus probeer ik dat in het klaslokaal te brengen. Maar het is een reis geweest en het was geweldig.

Kholoud Khalifa:

Dus, dialoog tussen twee mensen, toch? Ik ben al een lange tijd een dialoogfacilitator. Ik zou zeggen ruim zestien, zeventien jaar. Ik begon bij een organisatie die virtuele uitwisselingsdialoogprogramma's deed. En het was de eerste keer dat wij mensen uit de Verenigde Staten en uit het Midden-Oosten samenbrachten. En dit was na elf september. Dus, dit was een lange tijd geleden. Ik was een van de allereerste cohorten die eraan deelnam als deelnemer, en werd later zelf een facilitator. En wat wij leerden was, na elf september, natuurlijk, was de wereld verdeeld, toch? Zoals, het was heel erg een jij tegen mij, en veel misverstanden en wantrouwen. En door middel van dialoog konden wij een beetje leren en voor onszelf zien dat wij veel meer gemeen hebben dan wij niet hebben, veel meer gemeen dan wat de media ons probeert te vertellen, toch? Wat het mediaverhaal altijd zegt. En wat ik leerde als een facilitator, omdat u neutraal moet blijven als een facilitator, is hoe ziet u de dingen vanuit alle lenzen, toch? Dus, u moet uzelf verwijderen. U moet in staat zijn om te empathiseren met beide kanten, zelfs als u het misschien meer eens bent met de ene kant dan met de andere.

Kholoud Khalifa:

Maar ik kon ook, omdat ik uit een cultuur kom en de andere cultuur begrijp, ik kon ook die kloof een beetje overbruggen door mijn facilitatie. En ik was een facilitator lang voordat ik een leraar was, toch? En dus, de manier waarop ik een universiteitsklaslokaal benaderde, was niet als een leraar. Het was veel meer als een facilitator. Dus, ik kwam binnen, en wat voor mij belangrijker was, is om te leren, te horen, te luisteren naar mijn studenten en te zien wat zij weten voordat ik hen iets leer. Dus, wat is uw begrip van iets voordat ik u gewoon het antwoord vertel? En dat helpt hen hardop te denken. Het helpt hen van elkaar te leren. En dan kan ik kennis overdragen. De hiaten die er waren, waar zij, weet u, tekort kwamen of een paar dingen misten, dat is waar ik kon... Dat is waar ik voelde van, oké, dit zou waardevol kunnen zijn voor mijn studenten. Maar mijn stijl van lesgeven is heel erg een facilitator stijl.

Kholoud Khalifa:

Ja, dus empathie, en wij spraken daarover. Wat is empathie, toch? Empathie heeft specifieke kenmerken of specifieke componenten. Veel mensen, wanneer ik met mijn studenten praat, zeggen zij, oh, wie voelt of denkt hier dat zij empathisch zijn? Bijna negentig procent van mijn studenten stak hun hand op. En toen ik hen vroeg, oké, nou, wat is empathie, in staat zijn om dat een beetje uit elkaar te halen, veel van en dan door middel van activiteiten, realiseerden zij zich, oh, misschien, misschien ben ik niet zo empathisch als ik dacht dat ik was. Empathie heeft vele componenten. En een belangrijke component is het niet-oordelen, toch? En wij zijn mensen die onszelf beoordelen, toch? Wij hebben, wij zijn waarschijnlijk onze hardste critici, wij houden onszelf aan een standaard waaraan wij onze vrienden of onze geliefden niet houden, toch? Wij zijn veel zachter voor anderen dan wij zijn voor onszelf. Wij hebben zelden de zelfcompassie die wij op andere mensen uitoefenen. Oordeel is één component. En wij zijn, wij zijn zeer oordelend. En ik zeg altijd, ik zeg altijd oordeel om niet-oordelend te zijn, want als u in een, als u in een gesprek bent, zou u kunnen zeggen, ik oordeel u niet. Juist. Maar ik zeg dat niet-oordelend zijn niet alleen gaat over, het gaat niet over het vocaliseren ervan. Het is niet alsof, oh, ik ga, ik ga mij inhouden en Robin niet vertellen dat ik oordelend ben. Het is werkelijk het loslaten van alle soorten oordeel. Zelfs als de persoon spreekt en u heeft gedachten, u, u neemt dat en u werpt dat als het ware terzijde, toch? Het is in staat zijn om de situatie te zien zoals deze is wanneer, wanneer, wanneer u iets met empathie benadert. Dus u vertelt mij over een situatie en voor u, omdat u erin zit, overdrijft u het misschien. Misschien focust u zich misschien specifiek op een ding en vergeet u al het andere dat u noemde, omdat dat de pijnpunt is voor u. Dus met, u ziet de wereld zoals deze is, u ziet, u ziet de situatie zoals deze is, en u luistert naar hoe de persoon zich voelt en waarom zij gekwetst zijn of waarom zij gefrustreerd of overstuur zijn. En het is echt belangrijk om het te horen, om het te erkennen, om het te valideren, en om de andere persoon ook te vertellen, oké, dit is wat ik van u hoor. Dit is, ik, ik voel dat u, u bent erg gefrustreerd. Dus zelfs als u niet zegt dat ik gefrustreerd ben, maar de manier waarop u het zegt komt over als zeer frustrerend, u kunt die emotie aanwijzen, toch? En zij zullen zeggen, ja, ik ben extreem gefrustreerd. En empathie is zeggen, oké, de persoon voor mij die dit deelt ervaart iets heel moeilijks. En misschien heb ik niet precies hetzelfde meegemaakt, maar ik heb wel iets soortgelijks meegemaakt dat mij hetzelfde liet voelen. En het is in staat zijn om aan te boren in dat gevoel van het ongemak, de woede, de schaamte, omdat wij soms allemaal schaamte voelen. En dat is het ene ding waar wij niet over willen praten. En, en aan die persoon vertellen, ik weet precies hoe dat voelt. Ik begrijp het omdat ik daar ook was. Juist. En wanneer mensen iets moeilijks delen, is alles wat zij echt, alles wat zij echt willen connectie. Zoals ik ben niet alleen. Ik heb het door. Ik was daar ook. Ik begrijp volledig wat u zegt. En wanneer u, wanneer u de persoon die een moeilijkheid deelt kunt vertellen, ik ben, ik begrijp het omdat ik daar ben geweest. Alleen dan zullen zij luisteren naar of zij een oplossing willen of of zij een uitweg willen, of als zij zich beter willen voelen, zij zullen aandachtig naar u luisteren omdat u met hen heeft gedeeld dat u hen begrijpt en dat is wat u nodig heeft. En dat is, dat is een beetje, ik zou zeggen de, de sleutel die empathie ontsluit.

Kholoud Khalifa:

Nou, hier is het ding. Empathie, iedereen heeft verschillende niveaus van empathie. En ook is niet iedereen empathisch met iedereen, toch? Misschien kiest u ervoor om empathisch te zijn met specifieke mensen, toch? En empathie is, het zou niet, het zou niet op die manier moeten functioneren. Juist? Het ding met empathie is, zelfs als u het gevoel heeft van ik ben niet erg empathisch, het goede is is om te leren, u kunt leren om empathisch te zijn. Het kost tijd, het kost oefening, maar u kunt leren om empathisch te zijn. En gewoon, en ook om op te merken, alleen omdat u empathisch bent, betekent dit niet dat u geen fouten zult maken, toch? Het betekent niet dat u misschien niet in een situatie verschijnt en de persoon u iets vertelt en u hen wel beoordeelt, bijvoorbeeld, toch? Maar in staat zijn om dat toe te eigenen en te zeggen, oei, ik, als u daarvan wegloopt en zegt, ik denk niet dat ik empathisch was. Ik was niet empathisch in de mate waarvan ik weet dat ik dat had kunnen zijn, u zou altijd terug kunnen gaan naar die persoon en hen dat laten weten, toch? En dat eerlijke gesprek hebben. Zelfs als het overkomt, zelfs als zij denken dat u geweldig werk heeft geleverd, maar u weet, diep van binnen, en u bent niet, u bent eerlijk met uzelf, u kunt altijd teruggaan en die persoon vertellen, weet u, ik was, ik heb niet het gevoel dat ik voor u ben komen opdagen en empathisch met u was op de manier die ik wilde zijn, toch? En dat is belangrijk voor mij om u te laten weten. En dan kunt u daar bijvoorbeeld een discussie over hebben. En er is ook iets met empathie dat als u dat doet, als u leert van, weet u, als u empathie in u laat groeien, dan zal dat ook helpen om vertrouwen op te bouwen. Want als ik naar u toe kom, Robin, en zeg, ik was niet erg blij met de manier waarop ik was, gaat u naar mij luisteren. U zult denken, wauw, zij was zo eerlijk met zichzelf. En zij was openhartig tegen mij. En dat betekent dat ik opnieuw naar haar toe kan komen. Als ik een luisterend oor nodig heb, als ik iemand nodig heb om mij perspectief te geven, of als ik gewoon iemand nodig heb om naar mij te luisteren.

Kholoud Khalifa:

Ja, ik denk dat grenzen echt belangrijk zijn. Ik zou zeggen dat veel mensen hun werk mee naar huis nemen, toch? Of als zij hun huis niet actief meebrengen, als zij hun huis niet, sorry, hun werk niet actief meebrengen, alsof zij niet werken, is hun geest misschien constant, weet u, aan het nadenken over werk en aan het nadenken over de volgende dag en aan het nadenken over taken en dat alles. Een gezonde manier van zijn is het hebben van grenzen, toch? Want de vraag die u uzelf moet stellen is, verwacht mijn baas dit? Of is het of doe ik dit uit eigen vrije wil, toch? Of uit mijn eigen vrije wil? Dus is het dat het werk van mij verwacht dat ik thuis werk? Of zeggen zij, hé, weet u wat, u heeft om vijf uur uitgeklokt, u gaat naar huis, u geniet ervan. En u bent degene die naar huis gaat en hierover begint na te denken. Als dat het geval is, en het komt niet van het werk, dan is dat een u ding, toch? En een u ding betekent wat staat in de weg van u in staat zijn om gewoon die grens op te trekken en die deur voor de dag te sluiten? Ja. Er zijn een miljoen redenen. Er zouden zo veel, vele redenen kunnen zijn. Maar in staat zijn om grenzen te stellen en te zeggen, weet u wat, ik heb uitgeklokt en of ik heb uitgeklokt en nu is deze tijd mijn eigen tijd. Ja. Wat wil ik in deze tijd doen dat mij kan dienen? Juist? En misschien is het iets dat mij dient waarbij mijn gedachten razen, of met honderd mijl per seconde gaan. En ik moet iets doen om het een beetje te kalmeren. En dat, iedereen is een individu, zoals iedereen anders is. Het zou kunnen zijn dat u iets met uw handen zou gaan doen, toch? En als u iets met uw handen doet, is uw focus meer op iets dat tastbaarder is. Dus u moet nadenken over wat het is dat u helpt om uit te schakelen. Maar nog belangrijker, waarom kan ik geen grens trekken en mij vervolgens niet aan die grens houden?

Kholoud Khalifa:

Ja. Dus de kritische zelf is het vinden van alle gebreken in u en het vinden van alle gaten. En de reden waarom u dat kunt doen is omdat u uzelf het beste kent. En nogmaals, u bent uw ergste criticus, toch? Dus u vermenigvuldigt dat met duizend, bijvoorbeeld. Een ambitieuze zelf is de hoopvolle, een beetje de doorzetter, degene die wil uitblinken. En uw kritische zelf is als, u kunt dat niet doen. Zoals het is in principe negatieve spraak en het praat u naar beneden. Ik denk wat u moet begrijpen, en het gaat niet over de vredesdeal, het gaat over hoe kijk ik op een kritische manier naar mijn kritische zelf? Dus mijn kritische zelf vertelt mij al die dingen. Misschien is een deel ervan waar, toch? Ik moet ook eerlijk zijn naar mijzelf toe en weten dat misschien veertig procent waar is en misschien zijn de andere dingen overdreven of binnen die veertig procent is veel ervan overdreven. Een ambitieuze zelf, het ding is er is geen plafond aan ambitie. U kunt altijd proberen om alles in uw macht te doen om te bereiken wat het is dat u wilt bereiken. Wat is het ergste dat kan gebeuren? Het ergste is, ik zou niet eens falen zeggen, ik zou zeggen misschien vernederd worden door het te proberen door de buitenwereld. De angst voor oordeel is iets dat wij allemaal hebben. Wij zijn allemaal een beetje bang voor wat andere mensen over ons zullen denken, wat zij over ons zullen zeggen, toch? De vraag die u aan uzelf moet stellen is, is mijn ambitie belangrijker voor mij dan de angst voor wat ik denk dat de buitenwereld gaat zeggen?

Kholoud Khalifa:

Ja. Ja. Ja. En ik denk dat het is, het is, ja, ik herinner mij dat dit vele malen bij mij is gebeurd. En soms maken mensen het niet eens uit. En u bent als, wat was ik, waarom heb ik zoveel tijd doorgebracht, weet u, met het verwerken hiervan en hierover na te denken en, en niemand geeft erom. Niemand. En misschien krijgt u het tegenovergestelde. Misschien zijn veel mensen daar om u te steunen.

Kholoud Khalifa:

Ja. Dus woede heeft een slechte reputatie, toch? Woede, weet u, het beeld dat in u opkomt wanneer u aan boos denkt, is als de boze persoon, rood gezicht, schreeuwend persoon, dat alles. Woede is veelbetekenend. Het is daar om iets te signaleren. Het is daar om u te laten weten dat er iets mis is. En wanneer u dat weet, wanneer u het voelt, pauzeer dan even en voel, oké, wat is het dat mij boos maakt? En woede, u begint het warm te krijgen, toch? Uw hart begint te kloppen. En het is moeilijk om het te kalmeren, toch? Dus sta gewoon toe dat de woede doorkomt. En misschien wilt u gewoon schreeuwen of u wilt ergens mee gooien. Dat kunt u doen. Er is geen probleem in het loslaten van die woede. En zodra u het loslaat, toch, u kunt zo een, hoe heet dat hebben? Zo een stressbal. U kunt het tegen de muur gooien of u kunt, wat het ook is dat ik soms veel gesprekken hardop met mijzelf voer, alsof ik debateer over waarom ik boos ben. Zoals, weet u, er zijn gewoon meerdere manieren om dat te benaderen. Dus zodra u begrepen heeft, oké, wat is het dat mij boos maakt? Als het is, als u boos bent over een gesprek, over een situatie met iemand, dan moet dat worden aangepakt. Want als dat niet gebeurt, dan zal die wrok en die woede gewoon een beetje gaan sudderen en bij u zijn. En dat wilt u niet. U wilt niet dat die woede bij u blijft. U moet, en het loslaten ervan is niet alleen maar ergens mee gooien of een stressbal vasthouden. Het gaat om het aanpakken van de situatie. En zodra u het aanpakt, dan weet u tenminste dat er, dat er afsluiting is of dat u een beter, als een beter begrip heeft of er is duidelijkheid over. Dus het is altijd beter om de dingen rechtstreeks te benaderen. En wanneer u dat doet, wanneer u kunt pauzeren en u in staat bent om dat gesprek te voeren, is het belangrijkste om de persoon met wie u een ruzie had niet op een beschuldigende manier te benaderen. Want als u dat doet, komen de verdedigingsmechanismen omhoog en gaat u gewoon een andere boze ruzie of gevecht in, of wat het ook is, toch? Wat u doet is dat u niet het gesprek voortzet dat u in de eerste plaats boos maakte. U voert een gesprek over hoe u zich voelde als gevolg van dat gesprek, van het initiële gesprek. En dat is een apart iets. Dat is een apart gesprek. En echt belangrijk wanneer u deze dingen aanpakt is om het over uzelf te maken. Dus er is geen vingerwijzen. Er is geen beschuldigende toon. U heeft dit gedaan. Nee, ik voelde dit. Ik voelde mij echt, ik voelde mij echt gekwetst toen u X, Y, en Z zei. Dat is wat, en de reden waarom ik mij gekwetst voel is hierom. U brengt het een beetje terug naar uzelf. En wanneer u het terugbrengt naar uzelf, kunnen zij u niet ontkennen hoe u zich voelt, toch? Als u hen vertelt u bent, weet u, u, u bent, laten wij zeggen, wat zou een goede beschuldiging zijn die u heeft?

Kholoud Khalifa:

Zij zijn ongevoelig. Bla, bla, bla, bla, bla, toch? Waarom gaat hun verdediging omhoog? Hun verdediging gaat omhoog omdat u hen aanvalt. En zij moeten zichzelf een beetje verdedigen, zoals hun eer verdedigen. Ik ben niet ongevoelig, ik ben bla, bla, bla, bla, toch? Dan mist u het punt. Het gesprek neemt een compleet andere wending.

Kholoud Khalifa:

Tijdens het gesprek of terwijl u boos bent en u bent weggelopen?

Kholoud Khalifa:

Dus luister, iedereen maakt fouten. Dus u moet eerlijk zijn naar uzelf toe, toch? U moet, wanneer u wegloopt, het eerste dat u zichzelf moet afvragen, behalve waarom ben ik boos, is hoe heb ik hieraan bijgedragen dat dit een spiraal werd? Misschien heeft u dat, misschien heeft u dat niet, wie weet? Maar waar houd ik, waar, waar houd ik mijzelf verantwoordelijk? Verantwoording kan bijvoorbeeld ook zijn, dat de persoon u begint aan te vallen of dingen begint te zeggen en u heeft er geen einde aan gemaakt. Dus u stond toe dat het escaleerde omdat u, u, u sloeg terug, u zei iets terug, toch? Dat is ook een verantwoording. U heeft iets gedaan dat uw antwoord daarop of uw reactie daarop het liet escaleren, toch? Als u die grens had vastgehouden en had gezegd, ik accepteer niet dat u op deze manier tegen mij praat en u was weggelopen, dan is dat dat, toch? Dus wat heb ik gedaan om bij te dragen? En het is, het is, het is uzelf verantwoordelijk houden en begrijpen, oké, waar, wat was mijn rol hierin, toch? En dan wanneer u die persoon benadert, in de hoop dat die persoon geen narcist is en geen, weet u, geen verschrikkelijk persoon, een persoon die redelijk is. U laat hen weten, van, luister, ik wil, ik wil een praatje met u maken over de ruzie die wij hadden. En ik, ik heb er echt over nagedacht. Ik ben het aan het verwerken geweest en ik heb een paar dingen die ik, ik wil zeggen, en ik, hier is wat ik zou willen doen. Ik wil delen, ik wil dat u gewoon naar mij luistert, toch? Dus geen onderbrekingen. Laat mij gewoon zeggen wat ik heb verwerkt. En pas nadat u heeft gezegd wat u heeft verwerkt, mogen zij reageren. En zij mogen niet reageren met, maar u heeft dit gedaan. Nee, u reageert op wat ik tegen u heb gezegd. Als zij een probleem met u hebben, is dat helemaal prima. Nadat u uzelf op een rijtje heeft gezet, kunnen zij komen en zeggen, dit is waarom ik niet blij met u was. En u moet hen hetzelfde respect en ruimte bieden om naar hen te luisteren. Omdat veel mensen zullen zeggen, bijvoorbeeld, zoals als het tussen u en mij is, en ik zal zeggen, weet u wat, Robin, ik niet, weet u, u was, u was niet naar mij aan het luisteren. U begreep het niet. Nou, u luistert ook niet naar mij. Juist. Dat gaat gewoon escaleren. U bent, u bent aan het beschuldigen. Ja. U beschuldigt mij van iets dat ik u probeer te vertellen. Dat gaat het gewoon erger maken. En ik ga in de verdediging schieten. En hier probeer ik open te zijn en ik ben nu gewoon afgesloten, weet u, en laten wij zeggen, laten wij zeggen dat u die ervaring samen doet.

Kholoud Khalifa:

Ik bedoel, ik denk dat de regels aan het begin vastgesteld zouden moeten worden, toch? En als iemand, luister, het is helemaal prima als iemand iets zegt dat u niet leuk vindt, dat is oké. Het is geen grote ramp, toch? U voert een gesprek, maar als zij niet, als u, als zij iets zeggen dat u niet eerlijk vindt, of als zij iets zeggen waarvan u zoiets heeft van, dit is niet echt accuraat of, of dan, dan kunt u dat zeggen, u kunt zeggen, oké, ik denk niet dat dat echt accuraat is of dat een beetje beschrijft wat ik ben, wat, wat ik deed op een accurate, dit is wat ik mij herinner te hebben gedaan. Juist? Dus ik zou niet, net zoals u wilt dat zij naar u toe komen met een open geest en om te luisteren, moet u hen ook benaderen met een open geest en ook weten dat sommige mensen misschien niet de gave van het woord hebben of in staat zijn om gevoelig te zijn of, of, of emotioneel intelligent of empathisch. Dus misschien zeggen zij iets dat u opwindt, maar heb ook een beetje geduld met hen. Juist? En zeg gewoon, Hmm, dat stoorde mij een beetje. Is dat wat zij bedoelde? Voordat u uzelf toestaat om daar naartoe te gaan, zeg gewoon, oké, heb ik volledig begrepen wat die persoon zegt? Weet u, ben ik uitgegaan van het beste in wat zij zeiden? Of heb ik het gewoon zo persoonlijk opgevat als ik wilde, en nu word ik boos.

Kholoud Khalifa:

Luister, ik denk, ik denk het idee van het niet hebben van, van, van zoals het in de echte wereld zijn of na school of na de universiteit, dat u zoiets heeft van, ik zweef hier een beetje en ik ben misschien een beetje verdwaald, maar ik probeer het uit te vogelen. Dat is heel normaal. Ik denk, ik denk dat men een beetje moet zijn. Een soort van. Ik zal niet alleen aardig voor zichzelf zeggen, maar, maar het herkennen dat zoals dat hoort bij het opgroeien, weet u, zoals, OK, u bent, u luister, jonge, jonge mensen, jullie moeten jullie tol betalen. Ja. En ik zeg dit met liefde. Wij moeten allemaal onze tol betalen. Ja. Het gaat niet, het gaat niet van de ene op de andere dag gebeuren waar u net zoals deze meest zelfverzekerde weet dat de dingen gaan gebeuren. En via dat, behandel het als een leerproces. Wij leren nog steeds naarmate wij ouder worden. Er zijn dingen die u voelt ik de spiraal stopt niet. Het stopt niet alleen omdat u jong bent of u bent een beetje ouder. Het is ook een persoonlijkheidsding. En dat is waar men in staat moet zijn om grenzen te creëren. En om in staat te zijn om te zeggen, weet u wat, dit is hoe ik mij altijd gedraag en ik wil het anders doen. Hoe ga ik dit anders doen? Want de manier waarop ik het nu doe is niet goed voor mijn mentale welzijn. En het laat mij reageren en handelen bijna impulsief waar het schadelijk voor mijzelf kan zijn. Dus wat moet er veranderen? OK, neem misschien een pauze, reageer misschien niet of word niet beïnvloed door of beïnvloed door elk afzonderlijk ding. Ik was dit aan het kijken, ik was, ik was deze serie genaamd Hijack aan het kijken. Ik weet niet of u ervan gehoord heeft, maar hoe dan ook, een echt goede show. En ik was bij het tweede seizoen. En in principe de de het speelt zich af in Duitsland, in Berlijn. En, en de hoofdpersoon kaapt een trein vol mensen, burgers. Dus zij, dus zij worden gijzelaars. Juist. En het treinstation wordt uiteindelijk als een politie commandocentrum omdat zij moeten onderhandelen met een, met een ontvoerder of de kaper en om de gijzelaars vrij te laten X, Y, Z, dat alles. Het hoofd van de politiemacht is een vrouw. Ja. Zij is een Duitse vrouw. En zij is zo nuchter. Dus de kaper is zoiets van, u moet dit nu doen. Ja. En in plaats van, of er zal een gijzelaar worden gedood. Juist. Dus hij is aan het gokken met de levens van mensen. En in plaats van dat zij zich een beetje realiseert, oh, mijn God, ik moet nu handelen omdat wij gokken met. Pauzeert zij. Denkt zij erover na. Juist. Zij laat de andere persoon niet dicteren, hoewel hij de kaper is, dicteren hoe zij gaat reageren of hoe zij zich gaat gedragen of wat haar volgende actie is. Zij gaat met zichzelf zitten en. En beslissen. Overwegen, nadenken over wat op dit moment de eerstvolgende beste stap is met alles in overweging genomen, en u kunt dat niet doen wanneer u impulsief bent.

Kholoud Khalifa:

Wat is het eerste dat mensen vergeten? Ik denk mensen. Hebben een gebrek aan compassie voor degenen die nog steeds proberen die vaardigheid te leren. Juist, dus u heeft het gemaakt en de andere persoon dat uw vriend of een collega of een leeftijdgenoot worstelt, maar u heeft in zekere zin uitgezocht hoe u, hoe u het moet oplossen, hoe u, hoe u ermee om moet gaan. Soms wordt u ongeduldig. U bent zoiets van, waarom snapt u dit niet? Dit is makkelijk. Zoals dit, u zou dit u niet moeten laten beïnvloeden. Maar iedereen is op zijn eigen reis aan het gaan, zoals iedereen is een beetje bezig met hun eigen reis. En, en dus denk ik dat wij soms, wij ontberen, wij beginnen te hebben alsof wij een gebrek aan compassie hebben voor anderen die het niet hebben uitgevogeld, die niet zo veerkrachtig zijn, die dat niet verwerkt hebben of die reis niet zo snel hebben doorgemaakt als u.

Kholoud Khalifa:

Oh, een advies dat de jongere generatie zou helpen veerkrachtig te worden. Emoties zijn emoties zijn, zijn, ik ben het woord kwijt het is ons moment van terreur, van voorbijgaande aard, toch? Dus emoties gebeuren, maar zij duren niet voort. Dus laat die emoties u niet berijden, zoals laat ze niet de dingen zijn die. U dwongen om wrok te koesteren of u een boos persoon maken, zij zijn van voorbijgaande aard, zoals zij zullen komen, zij zullen voorbijgaan, zij zijn daar om iets te signaleren en zij zullen, zij zullen vertrekken. Juist. Het verhaal dat u uzelf vertelt over deze woede, dat is wat blijft. Dus wees heel voorzichtig met welk verhaal u uzelf vertelt als het gaat om die woede, die emotie. Juist. Dus dat is, dat is iets wees, wees gewoon erg bewust en wees erg afgestemd op wat vertel ik mijzelf wanneer ik deze woede voel? En is het waar? Is het daadwerkelijk waar of is het een copingmechanisme? Is het een verhaal dat vertrouwd voelt? Is het er één waardoor ik mij veilig voel of een slachtoffer, als van, als een slachtoffer of wat het ook is? En het goede nieuws is, is dat u dat verhaal altijd kunt veranderen. Maar u moet zijn. U moet open en eerlijk en waarheidsgetrouw genoeg met uzelf zijn om te ontleden waar dat verhaal vandaan komt en of er enige waarheid in zit en om te weten dat dat verhaal in uw macht ligt om te veranderen.

Kholoud Khalifa:

Dank u, Robin. Het was echt prachtig om u te spreken.